Kunstwerken voor de OCW-Emancipatieprijzen 2021: Jos Brink Oeuvreprijs en Joke Smitprijs

Na twee succesvolle edities in 2017, en 2019 heeft het ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap (OCW) de vierdejaars studenten Interieurarchitectuur en Meubelontwerpen wederom de opdracht gegeven een ontwerp voor de emancipatieprijzen 2021 te ontwikkelen.

Onder de emancipatieprijzen vallen de Jos Brink-prijs voor LHBT/LGBTQIA-emancipatie en de Joke Smitprijs voor gendergelijkheid. Negen studenten hebben de afgelopen maanden aan hun voorstel gewerkt waarbij het reflecteren op het begrip emancipatie centraal staat naast het ontdekken welke positie zij innemen als ontwerper binnen deze thematiek.

Belang van de emancipatieprijzen

De Jos Brink en Joke Smit zijn aanmoedigingsprijzen die worden toegewezen aan mensen of collectieven die zich actief inzetten voor emancipatie binnen de Nederlandse samenleving.

De prijzen onderstrepen het belang van activisme en tonen tevens de impact van maatschappelijke betrokkenheid op ons sociale klimaat. De aanmoedigingsprijzen belichten de verschillende thema’s die ons sociale klimaat vormen, zoals: identiteit, gender en seksualiteit maar ook bredere vraagstukken zoals sociale machtssystemen en privileges.

‘De ontwerpvraag voor de emancipatieprijzen biedt eindexamenstudenten een onvergetelijke ervaring én prachtige kans praktijkervaring aan onafhankelijke standpunten te koppelen.’
Herman Verkerk, afdelingshoofd IA & FD

Onderwijs & het ontwerpproces

Gedurende het semester werken alle betrokken studenten aan hun eigen ontwerp voor de Jos Brink of Joke Smitprijs. Naast dat de studenten in het thema van emancipatie duiken worden zij ook uitgedaagd na te denken over de positie die zij innemen als ontwerper in deze samenleving. Hoe reflecteren zij op het begrip emancipatie en wat betekenen de waarden waar zowel de Jos Brink als Joke Smitprijs voor staan voor hen? Tijdens de lessen wordt de geschiedenis van emancipatie besproken en kritisch bevraagd, waarom leven we in een samenleving waarin minderheden bestaan en emancipatie zo actueel is? Hierdoor wordt nogmaals benadrukt wat de rol van de ontwerper kan zijn.

Onder begeleiding van docenten Carly Rose Bedford en Gabriel A. Maher ontleden de studenten eigentijdse sociale structuren en duiken in op de thematiek van de emancipatieprijzen: identiteit, gender, seksualiteit maar zeker ook privileges, kansengelijkheid en (scheve)machtsverhoudingen. Door middel van verschillende ontwerptechnieken worden bovengenoemde thema’s binnen het kader van emancipatie onderzocht.

I too am in need of space, space “to soar into the heights”, to be “lighter than air" just like I needed it when I was coming-of-age and I felt “[heavy with] with burden”.

* The Unbearable Lightness of Being, Milan Kundera.


I have envisioned the award, as a Space-Plane, an object that creates a circumference for LGBTQIA+ people. A one-winged plane, it can only fly from the hand of the beholder.

It has been precisely milled in wood, light but resilient, sitting an iron base, providing heaviness and earthliness, from where it can be handed on to someone else.

Award-receiver, when the Space-Place is put in your hand, and swung, it will elevate into the air, because the pressure under the wing is higher than the pressure over it, and create a circular space around you, much in the way that you have created space for the LGBTQIA+ community through your efforts and your dedication.

Thank you for creating space for me and for our community.


Queering is the way one vibrates to someone or something else. It’s a sensitivity towards resonances that are entangled in my attraction to other beings. As an energy form, my identity never seems fixed, it’s various and always open to transformation.

Ripples in the sand shaped by the frequency of the sea. I am affected by the radiance of these ripples. The energetic messages they emit warp into my energy field.

An award is like a record of a ripple, a moment in a continually transformative movement. I capture the ripples by using the technique of casting.

By warping the captured ripples to translate their radiance into an energy form. An object shaped out of grains of sand, to form a transparent, layered energy field in glass that captures a variety of movement.

Thank you for your energy shaping ripples; an energy consciousness that holds the entangled messages of the past and present that moves on within lives to follow.

“As a child you are strongly influenced by the stories you are being told.

I remember repetitively hearing this tale where the woman is presented as a byproduct. The story of Adam and Eve.

Still now my 7 and 10 year old brothers are being taught this.

It is a story with a narrative that I see as holding gender equality back.

I am privileged to have been able to be introduced to different cultures and belief systems, understanding there is more than one narrative.

We are in a time of flux. We are in a time where we have the power to transform the future narrative.

My piece enganges with this change.

The rods symbolise the old and static story. The material of copper leaves a trace every time it is touched, signifying the impact of this motion. The overlay of individual elements embodies a constellation of new stories coming together as an interconnected movement.

I hand this award to you dear receiver. We thank you for the new narrative you are fighting for, and the lives you have touched with this.

We thank you for being a key element within this constellation of stories, the constellation of our story.”

Dear winner;

I am a female maker,

I have the privilege to enter the workshop and express myself.

Looking back in history this is a position that was not encouraged for women.

The female imprint has often gone unnoticed and was erased by under-acknowledgment.

Cave paintings assumed as man-made are just one example.

Women were, if displayed, often shown as waiting figures with resting hands, especially notable on bronze sculptures.

Female makers in my surrounding collectively invade the static plate, leaving their imprints where so many male figures marked their accomplishments.

This award claims space and recognition for the female imprints.

They mark a time in which the female imprints are not to be denied or hidden.

By pouring this piece in bronze, I want to interrupt the cannon of the female sculpture as the

passive figure and convey value to female labour.

You as a nominee and winner are leaving a mark, for which this award is the symbol;

Your imprint is seen and valued!

The female hand should not be displayed as tied and rested anymore.

My name is Liselot Cobelens and I created a design proposal for the Joke Smit award. This design proposal was inspired by the understanding that I as A dutch woman are facilitated by the changes in rules, rights and possibilities that have been fought for in the past. There is a strong similarity with how cloth is being built-up. Without the warp there can’t be a weft. Without my predecessors there can’t be me.

I created the Embracing Fabric which is build upon layers. The voice of these predecessors is embedded into the embroidery. It celebrates one word -- “vrouw” -- which has been translated in as many different languages as I was able to find.

Liselot Cobelens
model: Ebru Güner

Esther van Dijk, directeur Emancipatie van Ministerie OCW heeft namens de minister twee werken uitgekozen. De ontwerpconcepten van Jesse Greulich en Chiel Lubbers worden verder uitgewerkt in de kunstwerken die worden uitgereikt aan de winnaars van respectievelijk de Jos Brink- en de Joke Smitprijs.

Deelnemende studenten

Guglielmo Bozzoli Parasacchi
Liselot Cobelens
Jesse Greulich
Pyeo Ri Jung
Marie Komatsu
Chiel Lubbers
Kenneth Moreno Kiernan
Michal Noy
Lily Onstenk

Begeleidende docenten

Carly Rose Bedford
Gabriel A. Maher

Project details

Partner

Directie Emancipatie, Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW)

Werk

ontwerpconcepten, prototypen

Jaar

2020-2021

Studies